Ik ben in de hemel

I am in heaven

Category: Werkervaring

Boudesteijn Transport

Op 10 december 1984 kwam Bert Heijne 06-12-1958 om het leven door een ondeugdelijke autolaadkraan van wagen 22 van Boudesteijn Transport, met dezelfde autolaadkraan heb ik telkenmale gewerkt en telkenmale heb ik gevraagd wanneer ze die kraan nou eens zouden in orde maken maar Peter Boudesteijn bleef volhardend vloeken en tieren dat er niets aan de autolaadkraan mankeerde, ondanks een bijna ongeluk bij een buitenfirma waar een werknemer aan de andere kant van de vrachtwagen voor de grap het zwenkhandle trok waardoor een lengte 5 duims pijp zich door 5 barakken boorde, en de baas die binnen zat te werken op een paar centimeters van zijn hoofd zag passeren, dit is nooit gemeld bij de terreinbewaking omwille van alle papieren die zouden moeten worden ingevuld.

Updated: June 24, 2020 — 10:22 am

Italcasa

van vrijdag 01-02-’80 tot vrijdag 08-02-’80 Magazijnwerk en het distribuëren van Italiaanse restaurants door heel Nederland.

Toen ik het sollicitatiegesprek had met dhr. Santisi was hij alleraardigst en voorkomend. Maar ‘t lijkt wel alsof iedere werkgever zich verstopt achter een façade van vriendelijkheid wanneer ze iets nodig hebben. Want dan draait alles duidelijk om maar één ding, en dat is: “Hoe kan ik voor zo min mogelijk geld iemand zo veel mogelijk uren laten werken!” In februari 1980 begon ik bij Italcasa. Daar was het de bedoeling dat ik distributie zou gaan doen met een volkswagenbusje waar voortdurend de motor afsloeg… ik moest me behelpen… door regelmatig gas te geven…zelfs wanneer ik moest remmen. Maar het remmen diende pompend te gebeuren, want die waren ook al niet zo best meer. Al snel verdween de vriendelijkheid van dhr. Santisi en kwam zijn ware identiteit naar voren, een krap vocabulaire, en bediende zich meteen van woorden die hij bij een inburgeringscursus niet zou hebben geleerd. Helaas was ik toen nog te bleu om tegen de werkgever te zeggen dat zijn wagenpark rijp was voor het schrootpark van Tata Steel.

Uiteindelijk rijden we met twee chauffeurs weg in een Fiatbusje, waarvan ik me het typenummer niet meer kan herinneren, maar wel de ondragelijke herrie, de beslagen ramen en de verstikkende uitlaatgassen. Zoals betaamt hoort er aan de binnenzijde van de cabine een kap te zitten over de motor. Deze moet je kunnen loshalen om bijvoorbeeld de olie te kunnen peilen. Echter deze kap was stuk en werd voor zover dat mogelijk was, met elastieken op zijn plaats gehouden. Niet of dat wat uitmaakte, daar ze toch grotendeels stuk was, en mede omdat het uitlaatspruitstuk gebarsten was, en de daaraan gekoppelde knalpijp ook volkomen rot was, werd je volledig vergast… en moesten vanzelfsprekend de ramen open, om niet volledig vergiftigd te worden. De radio was uitgerust met zulke grote speakers, dat ze boven de herrie van de uitlaat zouden moeten uitkomen, maar het werd een mengeling van herrie.

Het afleveren van de goederen verliep ook niet helemaal vlekkeloos. Sommige afnemers probeerden wisseltrucks uit, en wanneer ze dat niet deden, dan waren ze wel zo arrogant om je te vertellen dat de lading die je kwam brengen helemaal naar zolder moest, zonder zelf ook maar een poot uit te steken.

In Alkmaar moest ik dan door een deurtje van nog geen 1.80m hoog, en onder een trap behangen met flessen even hoog 300 dozen met wijn afleveren. Allemaal naar zolder, drie van die lage trappen op. Niemand die een poot uitstak. Toen ik uiteindelijk daarmee klaar was, bleek dat men betreffende wijn niet besteld had, en mocht de hele rataplan weer terug in mijn bus. Toen bijna alles weer beneden in mijn bus was… hadden ze Santisi aan de lijn die ze zei, dat betreffende wijn niet langer meer voorradig was, en dat ze moesten kiezen. Toen mocht ik nogmaals de boel weer omhoog brengen… maar ik was afgepeigerd. Vriendelijk vroeg ik om tenminste een beetje hulp… maar de heren waren daar zelfs te arrogant voor om sowieso te reageren. vervolgens zet ik de hele klap beneden onder aan de trap, en loop vervolgens met de factuur voor afbetaling naar de baas. Echter deze wilde niet afrekenen eer ik alles had bovengebracht. Ik bel dhr. Santisi… maar die sommeert me de goederen naar boven te brengen, zoniet kon ik mijn bullen pakken en vertrekken zonder uitbetaling van mijn loon.

Destijds was de glasprijs in Italië extreem hoog waardoor de flessen wijn in flinterdun glas waren verpakt, je hoefde ze maar even aan elkaar te stoten of ze braken. En jawel hoor.. in Rotterdam, dichtbij het Zuidplein moet ik een noodstop maken voor een onverlichte fietser, die door rood reed. Tweehonderd en twintig dozen met wijn aan gruzelementen, wat nog heel was moest worden afgeleverd, en bij iedere zaak kreeg je een scheldkanonnade over je heen. Maar daar moet je boven staan, de geijkte opmerking van vele vrachtwagenchauffeurs, opmerkelijk dat men van vrachtwagenchauffeurs zegt dat ze altijd grofgebekt zijn. Hoe zou dat nou toch komen?

Zaterdagmorgen moet ik me melden bij Santisi in Velsen Noord, daar krijg ik nogmaals de wind van voren, en ik protesteer of ik dan die fietser had moeten doodrijden? Tegenspraak dulde hij niet en ik werd op staande voet ontslagen. Wat leer ik hier uit? Dat de lading altijd belangrijker is dan een mensenleven, en het is waar, want dat zal blijken bij andere werkgevers die nog volgen.

Mijn vader liet het er niet bij zitten en ging praten met Santisi. Mijn vader is een blok aan mijn been geweest. Volgens zeggen van mijn narcistische moeder was de schooljuf huilend bij mijn moeder op bezoek geweest om te zeggen dat ik op school niet met het tempo van de klas kon bijbenen. Dat betekende van toen af dat mijn vader me bij de lessen hielp. Automatisch zou je denken dat dat super zou zijn, het was er verre van. AKH weet dat hij pauzes moet inlassen anders kunnen de luisteraars het niet opnemen, mijn vader had daar niets mee te maken en dramde 4 uur achter elkaar en die was NB leraar op de bedrijfsschool en zou dat toch ook moeten weten. Niet dus. Pa kon er niet altijd zijn want die moest ook werken. Maar als ik huiswerk had dan was het een drama, had ik het niet af, dan volgde slaag. Eerst nog met zijn handen en nadien met een teakhouten lat zo’n 3 centimeter dik en van 70 centimeter lengte en heb vanaf dag 1 tot pakweg mijn 16e niet meer normaal op een stoel kunnen zitten, slechts op de rand of mijn onderrug.

En jawel, ik mocht maandag (met tegenzin) weer heen. Santisi genoot zichtbaar. Die dag was een gloednieuwe Fiat vrachtwagen afgeleverd, maar die was niet voor mij bestemd, want ik mocht het magazijn in, goederen klaarzetten. De aldaar werkende Egyptenaar probeerde me op te monteren en vertelde dat pizza’s en pasta wel lekker zijn, maar ‘t niet haalde bij de shoarma, die in 1980 nog niet bekend waren. Santisi riep me vanuit zijn kantoor en gaf me een waslijst aan wijn mee. Uit zijn woorden begreep ik dat hij die dag jarig was, en dat die lijst voor vanavond was. Terwijl ik de deur uitloop en de lijst onder ogen zie, zeg ik tegen de Egyptenaar: “Jeetje, moet je kijken.. die gaan me toch een partij doorzakken!” Oei! Dat werd gehoord.. en toen zag ik de baas met mijn jas die hij op straat gooide. D’r uit! Gelukkig dat nadien mijn pa zich er niet mee bemoeide.

Toen ik in 1993 tot geloof kwam verloor ik mijn broer, die was van mening dat God dood was en beschouwde zo ongeveer mijn persoontje. Ik ben toen gaan schrijven, dit stuk over Italcasa is er een deel van, en vroeg de hulp van God in en kreeg een ingeving, een herinnering dat ik als klein joch samen met opa en mijn vader bij zijn ouderlijk huis in de schuur stond en vol trots mijn vader wees op de riem met grote koperen gesp, kijk daar ben ik mee opgevoed. Opa volgde er fijntjes achter aan dat hij de riem vasthield en hij moet mijn vaders rug ermee hebben opengereten. Vanaf dat moment vergaf ik het mijn vader en beschouwde hem niet alleen als een vader maar ook als een vriend en dat werd ook beloond. En wat Santisi aangaande.. och die tref ik naar alle waarschijnlijkheid wel aan bij de witte troon.

Updated: July 7, 2020 — 9:40 pm

Dijkman Kaas BV

Ik had gesolliciteerd als vrachtwagenchauffeur maar kreeg eerst even ander werk en stond van maandag 17-12-1979 tot donderdag 20-12-1979 een beetje kazen in te soppen om daarna hetzelfde te doen maar met een machine speciaal voor Edammers. Omdat ik nog geen ervaring op vrachtwagen had zouden ze me in de expeditie aan het werk zetten en toen ik na vier dagen soppen de chef vroeg wanneer ik zou verkassen naar de expeditie? In plaats dat hij antwoord geeft grijpt hij Edammers en doet twee rijen en zegt dan wat een machtig werk ik heb waarop ik reageer, prima als u kazen insmeert dan neem ik uw job wel over. Vent meteen over de rooie… naar de baas brult hij. WTF ben ik weer op school dat ik naar de directeur wordt gestuurd. Baas was er niet, kantine in koffie lurken tot de baas terug zou zijn. De wand van de kantine was bekleed met dozen: kerstpakketten om precies te zijn. Chef van de expeditie komt binnen, duidelijk een ander kaliber als de chef die even tevoren begon te brullen. “Heb je al een kerstpakket gepakt vraagt hij?” Nee, ik werk hier nog maar 4 dagen, chef reikt naar achteren en zet er één voor mijn neus, we praten nog wat en hij gaat weer naar zijn afdeling. Uit voorzorg zet ik dat kerstpakket al veilig onder de achterklep van mijn Daf 44, terwijl ik dat doe komt de dikke Neckermann van de baas aanrijden die gelijk begint te foeteren en te vloeken(vast familie van de chef) en waar ik het gore lef – van de chef expeditie brul ik terug daar had hij God vervloekende geen bal mee te maken. Kortom ik werd op staande voet ontslagen en die vent komen we vast wel weer tegen bij de witte troon. Misschien dat hij alsnog mijn loon uitbetaald met rente van 1979 tot plusminus euh.. 3060.. zoiets.. haaa KASSA!!

Updated: July 7, 2020 — 8:13 pm
My CMS © 2018 Frontier Theme