Month: November 1993

Hoe of ik tot geloof kwam

Om bij het begin te beginnen, ik ben de middelste van de familie, een oudere broer boven mij en een jongere zus, met mijn zus onderhoud ik nog contact, mijn broer heeft het contact verbroken toen ik hem zei dat ik in God ben gaan geloven. Als ik hem bij toeval ergens tref dan is het niet dat hij mij niet ziet en als ik heb groet dan groet hij wel terug. Toen ik het mijn vrienden vertelde leerde ik meteen het refrein van een lied van Het Goede Doel – Vriendschap:

Eén keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot,
met een dun laagje chroom

Heel veel later kwam ik erachter dat ik een jaar of acht moet zijn geweest dat ik God bad in mijn nood en vraag of Hij bestond waarop ik antwoord ontving en ik Hem nadien losliet maar Hij mij nooit niet.

Dit moet ongeveer ook de tijd zijn geweest  dat de prikkel om vrachtwagenchauffeur te worden want Jan Kooiman die naast Sellink woonde aan de Henegouwenlaan had een transportbedrijf en behalve dat die vrachtwagens ‘s nachts door de straat denderden ben ik samen met zijn zoon met een vrachtwagenchauffeur mee geweest die in Amsterdam meen ik  een trailer moest ophalen, tevens werd ik gevoerd met de taal die daar werd gebezigd, een taal die ik veel later ook de baas werd en mijn wapen als het ware werd, want mijn ouwelui hebben me nooit geleerd hoe of ik me kon verdedigen, altijd was het maar niets van aantrekken, schelden doet geen pijn. Dat lees je verder wel.

Hoe of mijn jeugd in elkaar zit hoef ik niet langer uit te leggen, dit omdat velen het ook zo hebben beleefd en dat er over geschreven is. Begin maar gewoon hier begin met Ratmoeder, CyberRatten en voor mijn part ook die daaronder. En als je dit alles bekend voor komt, ga dan naar de hoofdpagina en lees alles!!

Daar komt bij dat mijn vader behalve dat hij werkte bij het PEN en nadien wat nu Tata Steel heet, ook leraar was op de bedrijfsschool, daar getuigen foto’s van, want als het gaat om de belevenissen van mijn beide ouders dan is het nihil. De juf van de 1e klas lagere Colignyschool in Heemskerk zou in tranen(jaja.. als je voorgaande hebt gelezen begrijp je waarom ik dit zeg) hebben gezegd dat ze niets met me kon aanvangen. Ik was meer verzonken in wat buiten gebeurde als wat er in de les was, en kwam de vraagstelling naar mij toe was ik alweer vergeten wat de vraag was, en er zou ook iets zijn gezegd dat ik met het tempo van de school niet kon meekomen. Nu verdiende mijn vader een boven modaal inkomen, mede door alle bedrijfscursussen die hijzelf heeft gevolgd, wat de gang naar het Ziekenhuis bevorderde, alwaar ik op mijn hoofd(zonder uit te leggen waarom) allerlei draden kreeg aangesloten. Ik moest vast krankjorum zijn? De conclusie van het onderzoek wees uit dat er niks aan mijn hersens mankeerde. Werd me dat gezegd? Nee natuurlijk niet, maar uit eigen bevindingen zou het wel zo zijn. Als het dan niet aan mijn hersens zou liggen, dan zou het onwil zijn moet mijn vader hebben gedacht. Wat ik wel wist dat hij dat verstond als: “Hij gooit er met de pet naar!”
En dat moet zijn op te lossen door een kranig optreden. In eerste instantie hulp! Hulp bij huiswerk. Maar nu heb ik begrepen, dat was jaren later, van Ab Klein Haneveld, zie rechterhoek boven van mijn website, dat een mens niet meer kan opnemen dan tot iets mijnder dan een uur en dat je dan een pauze moet inlassen. Mijn vader zou dat eigenlijk moeten weten, maar wellicht dat hij eender, net als mijn broer en zus wilde ontspannen voor de tv. Dus vier uur achter elkaar buffelen, werkt niet, het is huilen en smeken en je moeder die zit te puzzelen aan de tafel geeft geen krimp, en je vader heeft met dat gegrien ook niks, wend ik mijn hoofd af werd het gedraaid naar het huiswerk.

Behalve dat ik thuis het zwarte schaap waarop alle shit kan worden gedumpt, ondervond ik hetzelfde op school waar ik op het schoolplein finaal werd buitengesloten. Kinderen zijn nu eenmaal hard, ik stak met kop en schouders boven iedereen uit, door de kracht die ik in me had kon ik anderen makkelijk doodslaan, maar een looser thuis, dan ook elders en wachtte dan zittend op een hekje wanneer ook deze treurnis over was en zijn voortzetting had in de klas en voor spek en bonen mee liep.

Thuis werd ik vrijwel na het eten aan mijn huiswerk gezet en als ik in de ogen van mijn ouders té vervelend was, dan kreeg ik op m’n tabberd. Van lieverlee begonnen de handen van het slaan op mijn blote billen zeer te doen en pa schafte zich een teakhouten lat aan. Hij liet hem dan ook verheugd aan mij zien, demonstreerde dat hij lekker zwiepte, pakweg 70 cm lang. Heel veel later bleek dat ik een timmerman’s oog bleek te hebben, een kwaliteit die ik slechts heb benut in het transport. De lat was 4 centimeter breed en 3 cm dik, dus hij zou zeker niet breken.

Nu is het bij een trauma zo, dat het moment dat iets gebeurt je het wel waarneemt maar dat het als het ware wordt ingepakt omdat het té heftig is ter beleving en kan je nadien gewoon functioneren door uitzondering van het moment zich heeft voorgedaan. Dit heb ik immers ook zo beleefd bij twee verschrikkelijke ongelukken die zich in Duitsland op de Autobahn hebben afgespeeld. Pas jaren na dato kwamen die gebeurtenissen die zich jaren daarvoor hadden afgespeeld door nachtmerries weer naar boven, dit mede ook omdat er dingen in mijn leven waren gebeurd waar ik geen vat op kreeg en daar bewust mee naar God ben gegaan opdat, mede omdat Hij alles weet (já, Hij weet alles, vanaf het zaad van mijn vader en het eitje van mijn moeder tot wie of ik nu ben). Het moment van slaan werd als het ware weggenomen, maar de brandende pijn van je achterwerk getuigde van het voorval wat daarvoor had plaatsgevonden. Dan moet je tóch met die pijn plaatsnemen en kon slechts op het randje zitten van de stoel, en op school altijd op mijn onderrug, vandaar ook dat de koffiejuffrouw over mijn lange stelten struikelde omdat ik die maar niet zo kon wegtrekken, met als gevolg wederom in de klas een voorbeeld te moeten zijn en je te gek voor de klas werd gezet tot groot vermaak van de andere leerlingen. Ook veelvuldig ben ik bij mijn oorlel vastgepakt dat ik het vreemd vind dat die schelp er niet is afgescheurd, dit omdat ik lag te slapen in de klas, dit kwam als mijn vader ochtenddienst had en ik niet naar bed mocht en dat pas mocht als ik klaar met mijn huiswerk was – altijd chantage! Als mijn vader dan uit bed kwam, werd ik naar boven gestuurd voor slechts een paar uur slaap maar dat was natuurlijk veel te weinig zo jong als ik was.

Inmiddels was ik zelf zo slim door te zeggen dat ik geen huiswerk had en loog mijn vader dat maanden aaneen voor. De hoofdmeester van klas zes sloot me alle dagen op in het naaikamertje, alwaar ik alle touwtjes die er op de grond lagen aan elkaar knoopte en daar de stoelen mee aan elkaar knoopte. Een blik in mijn huiswerk was voldoende om te kokhalsen en wellicht – dat kan ik mij niet herinneren – dat ik al eens een keer over mijn nek ben gegaan dat ik het nadien zelf weer kon opruimen.

Aan de muur hingen landkaarten en die zaten in een zak met daaraan een label welk land het was. Uiteraard ben ik al die labels gaan verwisselen, je moet toch wat doen als je alle dagen opgesloten zit. Dan kwam er iemand binnen en kwam wel tot 3x terug net zolang tot ze de goeie had en ik zat haar stoïcijns aan te kijken alsof ik niet wist wat ze aan het doen was en waarom ze er nu alweer was.

De hoofdmeester, gereformeerd(mijn vader zei er altijd achter aan: ‘glad verkeerd’ had kennelijk wel door hoe of de vork in de steel zat en zal mijn moeder wellicht in de samenkomst hebben toegesproken en werd voor haar de zogenaamde “Flying Monkey” (google er maar op) en oh wat had die vent toen ineens veel macht over mij. Naast dat hij me elke ochtend voor gek zette voor de hele klas, dan mocht ik als iedereen zat, de deur van het klaslokaal openzetten en krom gaan staan en onder luid gejoel kreeg ik een schop onder mijn achterwerk en werd dan als ritueel opgesloten, tussen de middag mocht ik net als alle kinderen naar huis en bij terugkomst werd ik weer opgesloten.

Om terug te komen op dat gereformeerd.. mijn moeder was religieus – even een korte uitleg, religieus betekent dat je elke zondag naar de kerk gaat en dan vanzelf een christen wordt. Dat is nét zoiets dat wanneer ik zeg pakweg 80 jaar in een garage kom vanzelf een auto wordt. Religie heeft alles met WET van doen, neem nou bijvoorbeeld de islam, vrouwen worden besneden, de genotsknobbel en de buitenste schaamlippen worden er veel uit met een roestig scheermesje of een potscherf afgesneden, zonder verdoving en als het kan moet het juist heel veel pijn doen, nadien wordt de vagina zodanig dichtgenaaid dat de ingang slechts 2 á 3 cm is verwijderd van de anus. Bedenk aan de infectie die kan ontstaan en de urine die druppelsgewijs door alle zweren die zich daaronder plaatsvinden naar buiten drupt en het meisje het uitschreeuwt van pijn. Vrouwen heden om te kunnen plassen soms een kwartier nodig hebben voordat de blaas leeg is. Dat is dan de extreme vorm van religie, maar á la bekent ook wie of hij is.

Aangaande mijn ouders, zo ik heb begrepen was er een heleboel heibel omdat mijn moeder gereformeerd en mijn vader hervormd was opgevoed. De macht die de schoolmeester had kwam zich op één dag tot uiting, behalve opsluiting zette hij me in de aula op een tegel en zei me dat ik op die tegel moest gaan staan. De tegels 60 bij 40 misschien deden niet anders voor als alle overige tegels, maar de meester zei dat hij precies wist welke tegel het was, hetgeen ikzelf niet kon zien omdat aan de randen de tegels uit zicht waren omdat er een kast o.i.d. op stond. Hij kon me door de ruit van de klas zien staan, vanuit de gang en vanaf de voordeur. Ik mocht niet gaan zitten, ik moest blijven staan en op den duur gaan je voeten zeer doen en wat hij deed tussen de middag, maakte wel dat ik bleef staan. Want iedereen was naar huis, de leerlingen en de meesters en juffen, ik bleef met hem alleen over en hij begon te vloeken dat ik een kut-kind was, dat ik niet geboren had mogen worden, dat ik een schande was voor mijn ouders, dat ik een schande was voor mijn medeleerlingen en hij had daarbij een priem in zijn hand waar of hij keer op keer in mijn navel stak en ik het uit kermde van de pijn en hij ging maar door en door. Ik heb geen weet van de tijd en de pijn, plus de dreiging dat wanneer ik zou vertellen wat hij met mij gedaan had, mijn vader zou inlichten dat ik terdege huiswerk had en dat ik het gewoon verdomde het te doen… daarvoor was ik nog het meeste bang, dat ik mijn vader loog, hij zou me dood slaan met die teakhouten lat, dus uit pure angst en ondanks de pijn in buik en voeten bleek ik staan, ook als hij alle kinderen bevel gaf mij van die tegel af te duwen en dan stond hij smalend toe te kijken hoe of ik vocht om toch op die ene tegel te blijven staan met wel 30 kinderen tegen mij.

Het vervolg maakte dat ik een hekel kreeg aan leren en “de kont tegen de krib zette” [Zijn kont tegen de krib gooien betekent ‘dwars gaan liggen’, ‘rebels zijn’, ‘juist niet doen wat er van je gevraagd wordt’. Bron]

Vandaag(30 december 2019) herinnerde ik me dat mijn cadeautjes altijd de volgende dag waren verdwenen, één van die keren was op mijn verjaardag dat ik een stommiteit uithaalde. Voor mijn verjaardag, ik moet een tiener zijn geweest, kreeg ik een zaklantaarn waar ik zeer content mee was, die toen ook ineens weg was. Mijn moeder had wel eens losgelaten dat vriendje Wim, die ik nog kende van de straat waar we samen waren geboren, niet was te vertrouwen en terstond onder een zogenaamd lolletje doorzocht ik in zijn bijzijn zijn de zakken van zijn jas. Nadien kon ik mij wel voor mijn hoofd slaan, dat was het einde van een goeie vriendschap.

Van de Lagere school ben ik naar de Land- en Tuinbouwschool gegaan en één schoolmeester zei: Hans kan wel leren maar hij verdomd het. Enkel wat me interesseerde, dat was scheikunde en biologie had ik een 9 en een tien, geflankeerd met enen en tweeën op mijn laatste rapport.

Ik ben toen gaan werken als leerling-metaalbewerker in een filterfabriek in Castricum. Op mijn 17e werd ik door drie véél oudere collega’s in de houtgreep genomen waar een Turk mij de broek van mijn gat trok en in mijn genitaliën aan het frotten was. Het gelukte mezelf los te wurmen, deed verslag bij de baas, deze ontsloeg mij en thuis kreeg ik van mijn moeder te horen dat ik het er zelf naar had gemaakt. Ik ben toen gaan drinken en bij vrienden in Capelle a/d IJssel heb ik twee liter Stróh Rum gedronken en heb ik vijf dagen en nachten bewusteloos gelegen eer ik weer bij mijn positieven kwam, ik was toen 19 jaar.

Op mijn 24e leerde ik via de Klub Lange mensen een ‘normaal’ meisje kennen en voortijdig na een maand of drie de verkering verbrak want ik voelde me ongemakkelijk.

Tot mijn 25e heb ik gezopen en dronk op het laatst 6 liter Aalborg Aquavit á 52% alcohol per dag… enkel als ik thuis was, ik was inmiddels internationaal vrachtwagenchauffeur geworden en onderweg dronk ik geen druppel, enkel en alleen als ik thuis was. Ik verdiende zo’n ƒ5000,= per maand en kon dat makkelijk betalen.

Op mijn 25e was ik zo dik dat ik mijn schoenen niet kon strikken omdat mijn buik in de weg zat en ben toen gestopt met drinken en kreeg toen een delirium na, wat ik nooit meer zal vergeten!

Nadien leerde ik een meisje kennen die net als haar en mijn moeder narcist was, dat voelde vertrouwd, want als je nooit liefde hebt gehad, voel je je daarbij niet in je hum. Drie en half jaar verkering had ik met haar, van die drie en half jaar zette haar moeder het hele gezin tegen me op om met weg te treiteren, wellicht omdat ze mij te oud vond voor haar jongste dochter, ik was 25 en zij was pril 16 dat ik haar leerde kennen. Haar werd verweten dat ze er niet mocht zijn, het condoom scheurde en zij werd geboren.

Ik was stapel op die meid en wilde mijn leven voortaan delen met haar, maar zo ver kwam het niet, door dat continue getreiter van haar moeder, haar oudere broer en haar zus en niet te vergeten haar vader die door zijn vrouw en seksueel werd benadeeld als hij niet deed wat zijn wijf zei. De gelegenheid brak aan dat ik wraak kon nemen, want mijn vriendin werd eveneens gek van haar familie en botte haar frustraties weer op mij af. Nadien, dat herkende ik vele jaren later, bleek mijn eigen moeder een vinger in de pap te hebben en heeft er aan meegewerkt tot scheiding. De wraak – ik kon niet anders zei héél véél later een shrink tegen me: Het was of wraak of spontaan doodgaan – ‘mijn zegeltjeskaart was vol!’ en het werd nadien zó gedraaid dat ik de schuld van alles droeg.

Ik zwijg maanden achteréén in huis totdat mijn moeder vraagt of de kerk iets voor me kon betekenen en ik vloekte haar en ben bewust alles gaan lezen over het occulte en dankzij mijn broer die me adviseerde een magnetiseur te bezoeken werd ik nóg meer besmet en kwam nadien bij Martin van der Velde in Amsterdam terecht die healing op me heeft toegepast waardoor ik ongeveer legio bij me had en me toen op allerlei manieren trachtte om het leven te komen, maar iedere keer(ik heb méér dan 50 pogingen gedaan) als ik de fatale stap wilde zetten dan zag ik de gevolgtrekkingen in een flits aan me voorbijgaan en zag dat ik het iedere keer zou overleven maar dan wel fiks in de kreukels.

Even een korte uitleg aangaande het werk wat Martin van der Velde doet is contact maken met geesten, dat is het personeel van de antichrist, de duivel, de satanas.

In 1993 had een vrouw zich voor de trein geworpen en lag als spreeuwenvoer over de rails verspreid, ik zal niet in detail spreken om de lezer te verschonen.

De volgende morgen was ik beslist hetzelfde te doen maar vond † Albert Streep op mijn pad en kwam toen tot geloof:

Anderhalve maand later kwam ik Hans tegen. Hij vertelde mij dat hij op weg was om zich voor de trein te werpen. Op mijn verzoek hiermee even te wachten tot ná de kerkdienst en vanavond bij mij thuis een kopje koffie te komen drinken, reageerde hij positief. ’s-Avonds nam hij een traktaatje mee over de liefde van Jezus hetgeen hem zodanig aansprak, dat hij zich een paar dagen later bekeerde van de verkeerd-ingeslagen weg. Hij was vastgelopen op alle occulte wegen, waar hij soms de geesten letterlijk zág..! Op één avond vernietigden wij een metershoge stapel occulte boeken. Hans V. gaf zijn leven aan Jezus en werd gered. (http://wijze-vader.nl/).

Samen met Albert Streep woon ik de diensten in de Sionskerk in Haarlem bij. In dezelfde tijd had ik Renate leren kennen waarvan Albert had gezegd dat zij niet goed was, maar er niet bij zei waarom niet. Ik dacht dat hij gewoon jaloers was. Renate ging geregeld mee naar de kerk in Haarlem, maar op den duur beviel het me niet langer en ben gaan kerk-hoppen, het was mijn moeder die me attent maakte op de Evangelische Maranatha Gemeente op de Groenelaan in Beverwijk. De kerk van Peter van Velzen die we min of meer als familie beschouwde. Mijn moeder had verkering gehad met zijn oudste broer, uiteindelijk is mijn moeder toch met mijn vader (Hein) getrouwd en niet met Arie die overigens multimiljonair in Canada werd.

Met Peter kan ik goed opschieten en ik leer veel van hem. Hongerig naar het Woord bespeur ik dat vriendin Renate verandert in een ijskast wat ik haar op het lest ook zei, want zelf had ze het niet door. Ik heb twee 3-sterren frigidaires in huis, één in de keuken en de ander ben jij, pas toen kwam het besef. Ze had een propedeuse religie gevolgd en ze was mijn grootste vijand want in iedere religieuze stroming hadden ze dezelfde gebruiken als in het Christendom en ik had té weinig kennis om dat te antwoorden en stond twee uur eerder op, om de Bijbel ongestoord te kunnen lezen. Bij de Evangelische Maranatha dringen ze me aan om de verkering te verbreken met Renate, die dat op den duur ook door had, waardoor er nog meer wrijving ontstond. In 1995 had mijn vader passief zelfmoord gepleegd en daardoor beschikte ik over een hoeveelheid geld waardoor ik a.h.w. even de rust kon zoeken in Bijbelstudiereizen. Daar Renate een afkeer van het geloof had, en haar moeder nog méér, ben ik in februari naar Egypte geweest en kreeg op den duur een terugslag en zat toen op een steiger ergens nabij het Suez-kanaal alwaar ik openlijk sprak wat allemaal met Renate was gepasseerd en vroeg wat te doen en kreeg ter plekke direct antwoord en bij thuiskomst heb ik gelijk gezegd dat ik van haar af wou en zij was blij met die boodschap want zij was het er grondig mee eens.

Nadien ben ik in Wuppertal geweest en de 1e keer ging het al helemaal mis, werd aangevallen op N.B. mijn verleden. Hoezo was ik niet wedergeboren, was mijn schuld dan niet afgewassen. Nadien kreeg ik een stalker die bijna 20 jaar van mijn leven verkankerde en nog steeds staat er content op internet die hij gemaakt heeft.

Ik trachtte weer over mijn verleden te schrijven en vroeg God daarbij ten hulpe en deze gaf mij een herinnering van héél vroeger dat ik samen met opa en mijn pa in de schuur sta. Mijn vader wees op de riem met gesp, een joekel van een koperen gesp zat er aan de riep vol trots: kijk, daarmee ben ik opgevoed en opa deed er nog een schepje bovenop door te zeggen dat hij de riem vast had en hij zijn rug voorzeker heeft open geslagen, want opa was geen klein ventje, ik heb het dan ook niet van een vreemde dat ik zo lang ben.

Ik zette toen ook alles op mijn website, in de hoop gelijkgestemden te treffen, maar het waren mijn broeders en zusters in het geloof die bleven dreinen dat ik het verleden moest vergeten, nu ik geëxcommuniceerd ben heb ik daar geen last meer van, maar als er toch nog iemand die trigger voor me houd, dan krijgen ze zeer zeker ‘the finger!’

In het jaar 2000 sterft Peter van Velzen als gevolg van kanker. Tevoren werd door menigeen gezegd dat wanneer Peter ons komt te ontvallen dat daarmede de Evangelische Maranatha Gemeente ook haar onderspit zou delven, wat Peter was een oud-marinier(net als mijn wijlen vader) en hield de teugels strak. Van hem leerde ik ook dat liederen waarvan de tekst niet overeenkomen met het Woord deze pertinent niet te zingen.

Het is de 1e doopdienst als zijn eigen dochter een slecht vertaald lied zingt. Ik opper dit bij de oudste en deze zegt me die regels niet te zingen, maar ik vertik het hele lied te zingen.

Op den duur krijgen we een gitarist die gelijk van zinnen is de muziek te regelen, maar blieft de oude liederen niet die hij heel snel afraffelt, maar de opwekkingsliederen tot een mantra maakt en maar blijft herhalen.

Herhaaldelijk, mede door mijn harde stem, zing ik het lied zoals het moet en er ontstaat al gauw ruzie. Ook bespeur ik op den duur gewoon volkomen te worden genegeerd in de samenkomst.

Ik had geschreven hoe of ik tot geloof was gekomen en wat of ik op zee heb meegemaakt 6 weken na dato, wat of ik hier nog niet heb geschreven maar nadien nog wel zal doen, dát was heel bijzonder. Men sprak wel van alle lof over een gedicht wat een zuster had gemaakt maar helemaal niks over mijn ervaring.

Af en toe woonden we op speciale dagen een maaltijd bij als iedereen die wat gekookt had, ik had Russische pasteitjes meegenomen, niemand at er van. Uiteindelijk gaf ik een kind zo’n pasteitje en in een mum van tijd was de schaal leeg.

Ook nam ik ooit eens wat zelfgemaakte wijn mee en hervond de flessen weer in mijn fietstas. Dat heten dan je broeders en zusters te zijn.

In 2005 word ik mentorchauffeur en mag als vergoeding de bedrijfswagen meenemen en reis in tussentijd met de Evangelische tentcampagne van het Nederlands Bijbelstudie Centrum mee. Veelvuldig doe ik er de bewaking en bespeur ik tot mijn stomme verbazing als ik te kennen geef dat ik even een wandelingetje wil maken in een lege tent terugkom, niemand maar dan ook niemand aanwezig terwijl er voor een vermogen aan geluidsapparatuur in stond. Niet één keer maar meermalen dat broeders het laten afweten en dat sommigen(Apeldoorn) het wel heel makkelijk vinden dat ik aanwezig ben en pas in de namiddag komen opdagen alsof ik geen vrije dag mag genieten.

Het is bar en boos wat ik met regelmaat zie, ook als Ab niet nog aanwezig is, dat ik wordt genegeerd als ik zeg te wachten puur omdat Ab dat had gedrongen aanwezig te zijn. (Bolsward) Ik werd op een manier bejegend alsof ik niet helemaal spoorde en ben toen weggegaan want ik stond ongeveer te koken van woede… en deed even een tukkie achter in de bus elders ver van de tent. Ook ben ik een keer naar huis gereden omdat ik pontificaal werd genegeerd door alle aanwezigen.. maar wist niet dat er narcistische mensen aanwezig waren en die ik overigens niet bij naam zal benoemen want daar rekent God wel mee af.

Eenmaal weer terug in de Evangelische Maranatha Gemeente heb ik een periode dat ik zwaar depressief ben en uit het leven wil stappen en ik begin mijn dierbare spullen weg te geven waaronder een zodiac met motor. Vreemd hoor, toen had ik alle aandacht en stonden ze ongeveer in drie rijen voor mijn deur. (Dit was echter nog in de tijd dat Peter nog leefde – hij immers vroeg wat er met me loos was).

Hij adviseert me met een shrink te gaan praten, mede omdat geregeld de tranen van mijn gezicht liepen. De eerste christelijke shrink begint te huilen als ik slechts een weinig van mijn jeugd vertel, de 2e begint te hyperventileren, ongeveer acht of negen shrinks van het Riagg vluchten zonder wat te zeggen uit de kamer en de intake duurt zo ongeveer een jaar lang eer ik bij een lul van een shrink terecht kom, die ik na de 3e maal zelf ontsla van zijn dienst en de navolgende die ik via mijn huisarts kreeg bleek achteraf ook niet in staat me te helpen, maar als ze zouden zeggen dat er geen geld voor was zou ik het ook hebben geloofd.

Het is 2012 dat ik twee zusters annex vriendinnen tref met een half jaar als tussen pauze waarvan ik ontdek dat zij beide eveneens narcisten zijn en sluip bij beide ‘s ochtends vroeg het huis uit en laat ze faliekant barsten, dankzij hun leugens, wellicht tezamen met tal van die narcist zijn word ik bij het Nederlands Bijbelstudie Centrum en bij de Evangelische Maranatha Gemeente geëxcommuniceerd. Iedereen die ik kende geloven nu massaal de leugen!

Ik dacht nog één vriend/broeder te hebben en ook deze blijkt ook een narcist! Tegen de muur met die klootzak, peloton is niet nodig, ik schiet ‘m zelf wel in zijn buik!!

Het is dat ik weet dat het niet zo lang meer duurt, ik had de laatste beloofd geen zelfmoord meer te trachten te plegen, de laatste keren was dat ik 53 en 54 was. Sinds 2018 is het met mijn gezondheid hard achteruit gegaan, en veelvuldig heb ik erover na gedacht. Ik ken immers alle methoden maar omwille Pastor Billy Crone weet ik genoeg dat het dit jaar of volgend jaar gebeuren, dus houd ik het nog maar even vol.

Zes weken na mijn bekering vraagt mijn vader of ik mee ga varen? In plaats van een rondje Noord-Holland vraag ik de andere richting en stomen/zeilen naar het zuiden, verblijven een nacht in Stellendam. Op de eb- of vloedstroom (dat weet ik niet meer) varen we naar Zeebrugge en op de fiets vervolgen we de weg naar Knokke-Heist om daar inkopen te doen. De volgende morgen voeren we naar Duinkerke waren we enkele dagen verblijven. Van Duinkerke stel ik wederom de Decca in na wat geschuif met een parallel-liniaal op de zeekaart naar Ramsgate. Terwijl ik sta te koken word ik boven geroepen en mijn vader wijst naar voren en vraagt wat of dat te betekenen heeft? Op een spiegelgladde zee zie ik woelig water voor de boeg. Ik had geen flauw idee dat het een zandbank was, een duik in het vooronder wees uit dat we van pakweg 20 meter diepte ineens naar de 3 meter floepte, de dieptemeter gaf een schrille toon en we waren er rap overheen. Op onze weg kwamen we ook nog een lichtschip tegen en vergeet de brulboeien bij Duinkerke die geleken op het geloei van een eenzame koe.

In Ramsgate zijn we naar ik weet ongeveer een week gebleven, voeren toen naar Lowestoft. Daar bleven we slechts één dag, de volgende morgen zouden we stevenen naar IJmuiden en ik wist dat we elkander zouden moeten aflossen, maar eerst moest ik vragen hoeveel wind we morgen zouden hebben. De havenmeester zei dat we de motor erbij moesten zetten want de wind was 3 knots. De volgende morgen woei het windkracht 6 en zou nog groeien.

Mijn vader vroeg of ik het durfde en ik vroeg of de boot het hebben kon? De boot was zo gebouwd dat hij ons vér voorbijging. Durf jij het aan vroeg ik mijn vader en wees hem erop dat hij bevattelijker was dan ik wat zeeziekte aanging?

Ondanks het commentaar op de kade een dag te wachten voeren we toch het ruime sop in en hadden we eerst de wind op de kop, omdat bij Lowestoft pal voor de haven een grote zandbank lag waar we omheen moesten varen, eenmaal er voorbij hadden we Noordwest acht en vlogen we met 17 knots en 10 Ton waterverplaatsing snellijk door ze zee.

Het werd nacht en ik zou de eerste wacht nemen. Herrie van de kabels tegen de mast, de golven tegen het schip stierf alle geluid ineens weg? Op de top van een golf kon je lichtjes in de verte van andere boren en schepen zien, in het dal was het donker en toen werd het ineens stikdonker en hoorde ik een stem dreigend in mijn hoofd spreken. Het was satan himself die niet blij bleek te wezen met mijn vertrek en ik voelde een dreiging van boven en zag een Condor met opengesperde klauwen naar beneden komen en werd zó bang dat ik wist de Heer nodig te hebben, het Onze Vader verstomde bij de 3e regel, ik wist de rest niet, maar ineens werd de zee verlicht, oranje van kleur en bijna gelijk als aan daglicht. Mijn vader die vanuit het vooronder kwam en vroeg hoe of het ging, zei ik fantastisch en zei niks wat was gepasseerd maar vroeg wel vanwaar dat licht kwam en quasie nonchalant zei hij dat een booreiland achter de horizon aan het affakkelen was, en ik wist dat het op bevel van God was.

‘s Middags voeren we de haven van IJmuiden binnen en passeerde ons een bootje met de naam Psalm 24. Meer bevestiging kon ik niet krijgen!

Inmiddels heb ik al heel veel wonderen aanschouwd en je kan mij niet meer wijs maken dat God niet bestaat want ik weet heel zeker dat Hij bestaat en dat Zijn Liefde wondergroot is!!

Updated: December 30, 2019 — 7:08 am
My CMS © 2018 Frontier Theme